Sołectwo Kończewo liczy 563 mieszkańców wg stanu na dzień 31.03.2026r.
Położona jest w środkowej części Gminy Kobylnica, przy drodze powiatowej Łosino-Barcino.
Sołectwo zostało założone w 1946 roku. Obszar sołectwa obejmuje miejscowość Kończewo. Siedzibą organów sołectwa jest miejscowość Kończewo. Na terenie sołectwa działa Szkoła Podstawowa im. Jana Kochanowskiego.
Sołtys
Rada Sołecka
Rys historyczny
Pierwotnie wieś tę nazywano Cenczowe (1301), później Koneschow (1392), Konesowo i Koniszewo. Etymologia wiąże się z nazwą osobową Konisz. Ostatnia niemiecka nazwa brzmiała Kunsow. Pierwsze wzmianki dotyczące Kończewa pojawiają się już w średniowieczu i są związane ze znajdującym się w pobliżu wzniesieniem zwanym Schlossberg, na którym wznosił się zamek rycerski.
W 1301 roku właścicielem wsi był Mathausvon Schlawe, w 1393 roku wymienia się braci Laurenza i Darseka Koske, przodków rodziny von Zitzewitz. Od XV wieku zamkiem i wsią władała rodzina von Massow. W początkach XVIII wieku właścicielem Kończewa był kapitan Erdman Casinier von Massow, potem jego syn Ewald Heinrich von Massow, który w 1748 roku sprzedał majątek rotmistrzowi Hansowi Weidigow von Massow z Ostrowca pod Sławnem. Ten w 1750 roku przekazał Kończewo swemu synowi, pułkownikowi Friedrichowi Eugenowi von Massow.
W 1784 roku właścicielem był jego syn, chorąży regimentu brunszwickiego księcia Leopolda, Anton Wilhelm von Massow. W 1804 roku Kończewo było własnością Franza Georga von Kleista, w 1861 roku zostało zakupione za 93 tysiące talarów przez rodzinę von Mannteuffel.
Do 1876 roku Kończewo oraz pobliskie Kwakowo i Sierakowo należały do powiatu Miastko, dopiero tegoż roku zostały administracyjnie podporządkowane powiatowi w Słupsku. Prawdopodobnie w latach 70. XIX stulecia majątek przeszedł w ręce rodziny von Siemers, pochodzenia mieszczańskiego. Kolejnymi właścicielami wsi z tego rodu byli, odnotowani w księgach adresowych w latach 1914, 1920 i 1928 Hans Siemers, a przed 1945 rokiem – Hans Joachim Siemers. W 1892 roku całkowita powierzchnia majątku wynosiła 551 hektarów, w tym 413 ha pól uprawnych. W tym czasie majątek nie był jeszcze uprzemysłowiony. W 1914 roku, za czasów Hansa Siemersa, jego powierzchnia wzrosła do 671 hektarów, z których 500 ha zajmowały pola uprawne. Majątek posiadał już własną siłownię elektryczną i płatkarnię oraz był udziałowcem w spółkowych krochmalniach i w mleczarni. W 1938 roku powierzchnia majątku wynosiła 504 hektary.
Do 1945 roku funkcjonowała krochmalnia. W spisie z 1942 roku wymienia się gospodę Christiana Epingera, zakład produkcji płatków ziemniaczanych H. Siemersa, sklep z artykułami kolonialnymi Willy’ego Koepnera i stolarnię Paula. W przedwojennym Kończewie funkcjonowała szkoła wiejska, w której uczyło się 56 dzieci, a ostatnim wymienionym nauczycielem był Erich Nase.
Zespół pałacowo-folwarczny złożony jest z trzech odrębnych, funkcjonalnych części: rezydencjalnej z pałacem i parkiem, folwarku oraz rozproszonej wśród zabudowy wiejskiej kolonii dawnych robotników folwarcznych. Dwie pierwsze zajmują zwarty teren o nieregularnym kształcie, położony na północnym skraju wsi. Część rezydencjalna wypełnia północno-wschodni fragment zespołu.
