Konkurs ”Czyste powietrze Gminy Kobylnica” (edycja 2018)

Konkurs pozwala na uzyskanie dotacji do modernizacji domowych systemów grzewczych, polegającej na likwidacji pieców kaflowych i kotłów opalanych węglem lub koksem i zastąpieniu ich kotłami opalanymi gazem, olejem opałowym, biomasą albo pompami ciepła

więcej

Aktualny etap realizacji programu: W dniu 11 maja Gmina Kobylnica przekazała zbiorczy wniosek, sporządzony na podstawie wniosków mieszkańców, do Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska w Gdańsku. Czekamy na ogłoszenie wyników, które nastąpić powinno do dnia 29 czerwca 2018 r.

Kobylnicka Karta Dużej Rodziny

Program wspierający rodziny wielodzietne na terenie Gminy Kobylnica.

więcej
Kobylnicki Budżet Obywatelski

Umożliwiamy mieszkańcom dyskusję i bezpośredni wpływ na decyzje o przeznaczeniu części budżetu publicznego na przedsięwzięcia zgłoszone bezpośrednio przez mieszkańców.

więcej
Karta Seniora Gminy Kobylnica

Zwiększenie seniorom dostępności do sfery kulturalnej, sportu i zdrowia.

więcej
Krajowa Mapa Zagrożeń Bezpieczeństwa

Zobacz lub zgłoś zagrożenia w Twojej okolicy.

więcej

WRZĄCA

Główna droga dojazdowa do miejscowości wiedzie od drogi relacji Reblino - Korzybie. Po stronie zachodniej w odległości 1,5 km przebiega droga Sławno-Bytów, a w odległości około 1km linia kolejowa Słupsk- Miastko z przystankiem Wrząca. Miejscowość położona jest na terenie o znacznym spadku w kierunku zachodnim. Po wschodniej stronie znajduje się pasmo wzniesień, a po stronie zachodniej teren podmokły. Wiejskie zabudowania otoczone są polami uprawnymi.

SOŁTYS
Pan Józef Wilkos

Wrząca 17
76-251 Kobylnica


RADA SOŁECKA

Pan Andrzej Jarząb Pan Emil Górzyński Pani Anna Janusz Pani Kinga Trejda

Sołectwo zostało założone w 1945 roku i swoim obszarem obejmuje wieś Wrząca, która jest siedzibą organów sołectwa. Na terenie wsi działa Wiejski Dom Kultury, filia Biblioteki Publicznej Gminy Kobylnica oraz Ochotnicza Straż Pożarna, której prężnie działająca jednostka włączona jest do Krajowego Systemu Ratowniczo-Gaśniczego. We wsi dwa sklepy spożywczo - przemysłowe oraz rolnicze gospodarstwo wielkotowarowe. Atrakcją turystyczną jest szereg szachulcowych chałup z połowy XIX w, zespół folwarczny i młyn. W czerwcu 2009 r. wieś obchodziła 600 lecie lokalizacji.

Rys historyczny

Nazwa niemiecka wsi używana do 1945 roku brzmiała Franzen. Nazwę tę wywodzi się od zniemczonej formy imienia Franz. Pierwsze wzmianki o miejscowości pochodzą z początku XV w. Dawniej znajdowały się tu dwa dobra rycerskie. Do XVII w. Wrząca była miejscowością lenną. W XVI w. właścicielem Wrzącej był von Below, w XVII w. należała do von Puttkamera i von Krockowa, w 1705r. majątek posiadał Jürgen Dawid von Kamecke, w 1742 r. nabyła go rodzina von Schiebelstein, w 1773 r. w posiadanie całego majątku wszedł Heinrich Joachim Reinhold von Krockow, od 1811r. właścicielem był Christian Eggert Neuman, a folwark był dzierżawiony. W 1861r. dobra kupił Heinrich Freichel. W tym czasie w okręgu dworskim było 703 ha ziemi, a na jego terenie zamieszkiwało 245 osób. Na przełomie trzeciego i czwartego ćwierćwiecza XIX w. dobra Wrząca i Zbyszewo (po niemiecku Reinscholdsfelde) zakupił Heinrich von Puttkamer, majątek w tym czasie obejmował łącznie około 3000 mórg. W 1885 r. zamieszkiwało tu 260 osób. W 1892 r. jako właściciel dawnych dóbr rycerskich figuruje Otto von Puttkamer. Do folwarku należał wówczas obszar 379 ha, w tym 292 ha stanowiły pola i sady, 32 ha łąki, a 55 ha pastwiska. Stan inwentarza to: 22 konie, 65 sztuk bydła i 500 owiec. Na przełomie XIX i XX w. uruchomiono we Wrzącej gorzelnię, zaś w 1905r. cały majątek odziedziczył Otto von Puttkamer (imiennik ojca), który wcześniej przez 30 lat dzierżawił Zagórki. Do majątku, którego właścicielem pozostał do 1945 r. należały folwarki Wrząca i Zbyszewo, żyło w nim 290 mieszkańców. W 1914 r. do folwarku należał obszar 391 ha. Składał się on z 332 ha pół i sadów, 45 ha łąk, 12 ha pastwisk, 2 ha lasów. Inwentarz żywy liczył 27 koni, 100 sztuk bydła, 150 sztuk owiec i 30 sztuk trzody chlewnej. Po II wojnie światowej w obiektach zespołu dworsko-parkowo-folwarcznego utworzono Państwowe Gospodarstwo Rolne.. Na początku lat 90-tych gospodarstwo przejęła Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa w Koszalinie. Od 1994r. obiekty gospodarcze nabył prywatny właściciel. Zespół dworsko-parkowo-folwarczny składa się z trzech części: dworsko-parkowej, gospodarczej oraz kolonii mieszkalnej robotników folwarcznych. Część dworsko-parkowa zlokalizowana jest po stronie zachodniej założenia. Po stronie południowo-wschodniej otacza ją zespół obiektów gospodarczych, od zachodu łąki z niewielkimi grupami drzew, od południa gospodarstwa zagrodowe. Dwór położony był na skraju parku po stronie południowo-wschodniej i kompozycyjnie związany był z sąsiadującymi obiektami gospodarczymi - zamykał przestrzeń podwórza po stronie północno-zachodniej. Posiadał bryłę parterową, w kształcie wydłużonego prostopadłościanu nakrytego dwuspadowym dachem. Po frontowej, południowo-wschodniej stronie elewacja była symetryczna, poprzedzona werandą z tarasem, powyżej znajdowała się wystawka, po lewej stronie obiektu usytuowane było skrzydło oficyny. Ściany posiadały konstrukcję pruskiego muru. Dwór rozebrano w latach siedemdziesiątych ubiegłego stulecia.

Część gospodarstwa zajmuje południową stronę założenia, a kolonia mieszkalna robotników folwarcznych znajduje się po wschodniej jego stronie, przy drodze do Kuleszewa. Z kolonii zachowały się domy mieszkalne, trojak, dwojak. Nie zachowały się natomiast domy mieszkalne dwojaki położone po południowo-zachodniej stronie w sąsiedztwie stelmacharni. Współcześnie zbudowano w tym miejscu bloki mieszkalne.


Wyświetl większą mapę


Wyświetl większą mapę


Wyświetl większą mapę